آیا بلند کردن صدا در مسجد برای صلوات در مسجد جایز است؟ چون از طرفی نباید در مسجد صدا را به غیر از اذان بلند کرد و از طرفی روایاتی داریم که در آن سفارش به بلند صلوات فرستادن شده است؟


روایتی که امر به بلند فرستاد صلوات نموده است از امام صادق (علیه السلام) منقول است
امام صادق(علیه السلام) در این باره از رسول خدا(صلی الله علیه وآله) نقل می فرمایند: "ارْفَعُوا أَصْوَاتَکُمْ بِالصَّلَاةِ عَلَیَّ فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالنِّفَاقِ"؛(1) به هنگام صلوات فرستادن صدایتان را بلند کنید؛ چراکه صلوات با صدای بلند نفاق را از بین مى‏برد.
تذکر این نکته ضروری به نظر می رسد که در روایت منقول از امام صادق (علیه السلام)، لفظ "ارفعوا" به کار رفته که از مادّۀ "رفع" است و رفع، در لغت به معنای بالا بردن هر چیزی از مقرّ و جایگاه خویش است.(2) و بالا بردن صدا هنگام صلوات هم؛ یعنی صدا را از حلق و حنجره که جایگاه آن است بالاتر بیاورید و خیلی آهسته و بی رمق صلوات نفرستید، نه این که منظور فریاد زدن و جیغ کشیدن باشد؛ چون در عرب، از فریاد کشیدن و جیغ زدن به "صیحه" تعبیر می شود.(3)
علاوه بر این، خدای سبحان در قرآن مجید صدای بلند و نامتعارف را مذموم شمرده است.(4) لذا هرگز مراد از صلوات با صدای بلند، به معنای فریاد کشیدن و بلند کردن صدا به حدّ غیر متعارف نیست، بلکه بلند کردن صدا به حدّ متعارف منظور است، به گونه ای که موجب اذیت دیگران نشود همچنین حرمت مسجد و مشارف مشرفه نیز حفظ شود چرا که اسلام دینی است که در تمام امور، حدّ اعتدال و میانه روی را توصیه نموده، همچنان که فرمود: "خیر الامور اوسطها"؛(5) بهترین کارها، رفتارها و گفتارها میانه روى در آنها است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پی نوشت:
(1). کلینى‌، کافی، ج 4، ص 353،‌ دار الحدیث للطباعة و النشر، قم- ایران، چاپ اول‌، 1429 ق.
(2). المفردات فی غریب القرآن، ج 1، ص 360.
(3). صیح: الصِّیاحُ: الصوتُ و فی التهذیب: صوتُ کل شی‏ء إِذا اشتدّ. صاحَ یَصِیحُ صَیْحة و صِیاحاً و صُیاحاً، بالضم، و صَیْحاً و صَیَحاناً، بالتحریک، و صَیَّحَ: صَوَّتَ بأَقصى طاقته، لسان العرب، ج 2، ص 521.
(4). وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِکَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَیْنَ ذلِکَ سَبیلاً ، اسراء، 110.
(5). مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، ج 48، ص 154، ح 26، دار إحیاء التراث العربی، بیروت‏، چاپ دوم، 1403 ق.