چه جوری خودمون رو در برابر شبهه ها و کلک های اخر الزمان خصوصا جنگ نرم حفظ کنیم؟


پاسخ اجمالی:
راهکارهای مقابله با شبهات و فتنه های آخرالزمان:
1. هوشمندی و زیركی
2. آگاهی و شناخت از اوضاع زمان
3. تمسك به سنت پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت(ع) پیامبر اكرم(ص)
4. شناخت امام زمان
5. تقویت ایمان
6. دعا برای حفظ ایمان
7. تزكیه و خودسازی
8. استقامت و بردباری


پاسخ تفصیلی:
برای امان ماندن از هر فتنه ای مخصوصا فتنه های آخرالزمان و جنگ نرم، راهكارهایی كلی وجود دارد كه مورد اشاره قرار می گیرد اما راهكارهای جزئی در مقابل هر فتنه را باید هر شخصی با توجه به این كلیات استخراج نماید. برخی از راهكارهای كلی و عمومی در این زمینه امام علی(ع) كه با فتنه های مختلفی در دوران زندگی خود روبه رو بود، عواملی را سفارش نموده است كه به نمونه هایی اشاره می شود:
1. هوشمندی و زیركی: علی (ع) فرمود: «در فتنه ها چونان شتر دو ساله باش، نه پشتی دارد كه سواری دهد و نه پستانی تا او را بدوشند» (1). جملات فوق اشاره به این مطلب دارد كه انسان در فتنه با زیركی و هوشمندی حركت كند نه به فتنه گران سواری دهد، و نه به آنها باج عطا كند، در عین حالی كه ناظر فتنه هاست خود را از آلوده شدن حفظ نماید.
2. آگاهی و شناخت از اوضاع زمان انسان هر چند هوشمند و زیرك باشد اگر از جریانات اجتماعی و رگه های نفاق و فتنه آگاهی نداشته باشد ممكن است ناآگاهانه وارد آن شود، به این جهت لازم است نسبت به اوضاع زمانه آگاه بود. علی(ع) می فرماید: « شما ای عرب ها، هدف تیر های بلا هستید كه نزدیك است. از مستی های نعمت بپرهیزید، و از سختی های عذاب الهی بترسید و بگریزید و در فتنه های در هم پیچیده، به هنگام پیدایش نوزاد فتنه ها و آشكار شدن باطن آنها، و برقرار شدن قطب و مدار آسیای آن، با آگاهی قدم بر دارید..»(2).
3.تمسك به سنت پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت(ع) پیامبر اكرم(ص) و اهل بیت عصمت راه صحیح را برای همه بیان فرموده، الگو قرار دادن آنها و پیروی نمودن از سخنان آنها، و همین طور تمسك و توسل به آنها انسان را از فتنه حفظ می كند. علی(ع) برای محفوظ ماندن از فتنه ها می فرماید: «پس باید بر سنت پیامبر(ص) باقی مانید كه برپاست و بر آثار رسالت تكیه نمایید كه آشكار است، به عهد نزدیكی كه بسته اید وفادار مانید كه یادگار پیامبر بر آن تكیه دارد...»(3).
برخی راهكارهای جزئی بر محفوظ ماندن از فتنه های آخر الزمان راهكارهای موردی و خاصی نیز وجود دارد كه برخی از آنها از این قرار است:
1. شناخت امام زمان: عامل مهم در نگهداری انسان از فتنه شناخت امام زمان (عج) است. امام صادق(ع) فرمود: «به درستی كه بهترین و واجب ترین فریضه ها بر انسان شناخت پروردگار و اقرار به بندگی است... و پس از آن شناخت فرستاده خدا است و گواهی دادن به پیغمبری او ... و بعد از آن شناختن امامی است كه به صفت و نامش در حال سختی و راحتی به او اقتدا می نمایی».(4).
2. تقویت ایمان: بعد از شناخت لازم است ایمان خویش را نسبت به معتقدات مخصوصا وجود و عنایات حضرت مهدی تقویت نمود. پیامبر اكرم(ص) فرمود: «مهدی غیبتی دارد بعضی از شیعیان و دوستانش كه ثابت نمی ماند در آن غیبت بر امامت او، مگر كسانی كه خداوند قلب آنها را با ایمان تمرین داده باشد...»(5). آنچنان ایمان و اعتقادی باید پیدا كرد كه هیچ عاملی باعث تردید انسان نشود، امام صادق(ع) درباره كسانی كه خود را در فتنه های آخرالزمان حفظ كرده اند و لیاقت همراهی امام زمان را پیدا كنند چنین می فرماید: «مردانی كه گویا دل هایشان پاره های آهن است... غبار تردید در ذات خدای، خاطرشان را نمی آلاید... همانند چراغ های فروزانند، گویا دل هایشان نور باران است و از ناخشنودی پروردگارشان هراس دارند، برای شهادت دعا می كنند و آرزومند كشته شدن در راه خدایند».(6).

3. دعا برای حفظ ایمان: هر چند تلاش انسان برای حفظ و تقویت ایمان كارساز است ولی فراموش نكنیم كه در هر كاری نیاز به توفیق الهی دارد، لذا باید برای حفظ و تقویت ایمان نیز باید دعا كرد. در حدیثی می خوانیم كه راوی عرض كرد: شیعیان در دوران غیبت چه كار كنند فرمود: بر شما باد به دعا كردن و انتظار فرج كشیدن، راوی عرض كرد چگونه دعا كنیم، فرمود: می گویی: «... بار خدایا ... هیچ نگهدارنده ای جز تو برایم نیست، بار خدایا مرا از منازل دوستان خود دور مگردان و دلم را پس از آن كه هدایت كرده ای منحرف منمای، خدایا مرا به ولایت كسی كه اطاعتش را بر من واجب ساخته ای هدایت فرمای».(7).
4. تزكیه و خودسازی: میان ایمان و رفتار و صفات انسان رابطه مستقیمی است، اگر انسان از نظر رفتار و صفات وارسته باشد ایمانش تقویت می شود، و اگر آلوده به گناهان و صفات رذیله باشد ایمانش رو به ضعف و نابودی می رود، به این جهت برای حفظ و تقویت ایمان باید خود را پاكیزه كرد. امام صادق(ع) می فرماید: «هر كس كه دوست می دارد از اصحاب حضرت قائم (عج) باشد، می بایست منتظر باشد و در این حال به پرهیزكاری و اخلاق نیكو رفتار نماید، در حالی كه منتظر باشد، پس چنانچه بمیرد و پس از مردنش قائم(عج) به پاخیزد و پاداش او همچون پاداش كسی خواهد بود كه آن حضرت را درك كرده است؛ پس كوشش كنید و در انتظار بمانید، گوارا باد شما را ای گروه مشمول رحمت خدا»(8). امام حسن عسكری درباره كسانی كه دور حضرت مهدی را می گیرند خطاب به فرزندش فرمود: «قومی به آستانه ات گرد آیند كه خداوند آنان را از سرشتی پاك و ریشه ای پاكیزه و گرانبها آفریده است. دل هایشان از آلودگی و نفاق و پلیدی و شقاق پاكیزه است در برابر فرمان های دینی فروتن اند. و دل هایشان از كینه و دشمنی پیراسته، رخسارشان برای پذیرش حق آماده و سیمایشان با نور فضل و كمال آراسته آیین حق را می پرستند و از اهل حق پیروی می كنند»(9). تمامی این افراد در آخرالزمان زندگی می كنند و در دوران اوج فتنه ها بسر می برند، ولی خود را حفظ می كنند.
5. استقامت و بردباری: امام هفتم فرمود: «هنگامی كه پنجمین فرزندم غایب شد مواظب دین خود باشید، مبادا كسی شما را از دین خارج كند. او ناگزیر غیبتی خواهد داشت به طوری كه گروه از مؤمنان از عقیده خویش بر می گردند، خداوند به وسیله غیبت، بندگان خویش را آزمایش می كند».(10). از روایت فوق استفاده می شود كه انسان سخت آزمایش می شود و گروهی بر اثر عدم استقامت از دین خارج می شوند ولی آنهایی كه استقامت دارند می مانند، امام حسین(ع) فرمود: «برای امام مهدی(عج) غیبتی است در این غیبت برخی از دین بر می گردند و برخی ثابت قدم می مانند هر كس در این غیبت صبر كند و بر مشكلاتی كه از سوی دشمنان ایجاد می شود، استقامت كند به قدری از اجر خداوند بهره مند می گردد كه انگار در كنار پیامبر(ص) با شمشیر با دشمنان جنگیده است».(11).

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پی نوشت:
(1). نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتی، حكمت 1، ص 624
(2). همان، خطبه 151، ص 277، شماره 4.
(3). همان، خطبه، 138، ص 258، شماره 6.
(4)موسوی اصفهانی، مكیال المكارم، ترجمه مهدی حائری، دفتر تحقیقات و انتشارات بدر، ج 2، ص 171
(5) ابن میثم بحرانی، غایه المرام، چاپ قدیم، مقصد اول، باب 59، ص 267 و بحار الانوار، ج 52، ص 101
(6) بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، تهران، المكتبه الاسلامیه، 1405 ه.ق، ج 52، ص 308
(7) میزان الحكمه، محمدی ری شهری، دارالحدیث، ج 4، ص 531
(8) میكال المكارم، همان، ج 2، ص 437
(9) بحارالانوار، ج 52، ص 343
(10) بحارالانوار، ج 51، ص 150، باب 7، حدیث 1؛ و كتاب الغیبه، شیخ طوسی، مكتبه الصدوق، ص 204
(11) بحارالانوار، همان، ح 51، ص 133، باب 3، حدیث 4